RS64413B1

RS64413B1 - Uređaj za kodiranje pokretne slike

Info

Publication number: RS64413B1
Application number: RS20230627A
Authority: RS
Inventors: Soo Mi Oh; Moonock Yang
Original assignee: M&K Holdings Inc
Priority date: 2010-08-17
Filing date: 2011-08-12
Publication date: 2023-09-29
Also published as: CN104602022A; CN103190151B; US9794585B2; KR101430048B1; ES2954981T3; EP3958559A1; JP6242983B2; JP2017041902A; US20170085898A1; JP6242985B2; EP3958562B1; US10116958B2; US20170085902A1; KR20130099244A; PL3958563T3; CN107087197A; JP6242980B2; JP2017005764A; HRP20230575T1; EP3958564A1

Description

OPIS PRONALASKA

Predmetni pronalazak odnosi se na postupak kodiranja sa inter predikcijom, konkretnije, na metod kodiranja sa inter predikcijom za kodiranje vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice, korišćenjem vektora kretanja prediktivne jedinice susedne tekućoj prediktivnoj jedinici ili vektora kretanja koji se nalazi u unapred određenoj poziciji referentne slike, koja je prethodno kodirana.

STANJE TEHNIKE

Predmenti pronalazak odnosi se na uređaj i postupak za kodiranje i dekodiranje pomoću predviđanja vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice.

Kod postupaka za kompresiju slike, kao što su Motion Picture Experts Group (MPEG)-1, MPEG-2, MPEG-4 i H.264/MPEG-4 Advanced Video Coding (AVC), jedna slika se deli na makroblokove u cilju kodiranja slike. Odgovarajući makroblokovi se kodiraju korišćenjem inter predikcije ili intra predikcije. Zatim se bira optimalan metod kodiranja, na bazi veličine makrobloka koji se kodira i izobličenja originalnog makrobloka, i makroblok se kodira.

Kod inter predikcije, koristi se procena kretanja da bi se eliminisala vremenska redundancija između uzastopnih slika. Kodiranje predviđanja kretanja je postupak gde se slika kodira pomoću predviđanja i kompenzacije kretanja tekuće slike u jedinici bloka, korišćenjem jedne ili više referentnih slika.

Kod kodiranja predviđanja kretanja, traži se blok najsličniji tekućem bloku, u unapred definisanom regionu pretrage, za referentnu sliku, korišćenjem unapred definisane funkcije predviđanja. Ukoliko se traži najsličniji blok, odašilje se samo razlika između tekućeg bloka i najsličnijeg bloka u referentnoj slici, da bi se povećao nivo kompresije.

Trenutno, da bi se dekodiralo predviđanje kretanja kodiranog tekućeg bloka, informacija o vektoru kretanja ukazuje na razliku pozicije između trenutnog bloka i najsličnijeg bloka referentne slike. Prema tome, potrebno je ubaciti kodiranu informaciju za vektor kretanja u niz bitova, kada se tekući blok kodira. U ovom procesu, ukoliko je informacija o vektoru kretanja kodirana i ubačena kao takva, smanjuje se stepen kompresije podataka slike, jer se povećavaju druge stavke.

Prema tome, kod kodiranja sa inter predikcijom, vektor kretanja tekućeg bloka se predviđa korišćenjem blokova susednih tekućem bloku, i samo razlika između generisanog prediktora vektora kretanja i originalnog vektora kretanja se kodira i odašilje, a informacija o vektoru kretanja se takođe i komprimira.

Kod H.264, prediktor vektora kretanja, koji je prediktor vektora kretanja tekućeg bloka, se definiše kao srednja vrednost mvA, mvB i mvC. Kako su susedni blokovi obično slični jedan drugom, vektor kretanja tekućeg bloka se definiše kao srednja vrednost vektora kretanja susednih blokova.

Međutim, ukoliko se jedan ili više vektora kretanja susednih blokova razlikuju od kretanja tekućeg bloka, srednja vrednost vektora kretanja susednih blokova može biti neefikasan prediktor vektora kretanja tekućeg bloka. Takođe, potreban je efikasniji postupak izbora kandidata za predviđanje vektora kretanja, kao i za kodiranje i dekodiranje vektora kretanja, u odnosu na poznate postupke predviđanja vektora kretanja, u slučaju kada je kretanje slike malo ili je nepomična slika.

Muhammed Coban et Al: "CU-Level OP Prediction", 5. JCT-VC meeting, JCTVC-E391, 11-03-2011, odnosi se na korišćenje levih najviših suseda CU QP kao prediktora za kodiranje tekućeg CU QP. Ukoliko levi sused nije raspoloživ, onda se gornji najlevlji sused CU QP koristi kao prediktor.

KRATAK OPIS PRONALASKA

Cilj predmetnog pronalaska je da se poboljša efikasnost kodiranja, za predikcijsko dekodiranje.

Ovaj cilje je ostvaren kao što je opisano u nezavisnom zahtevu. Poželjno rešenje je definisano u zavisnom zahtevu.

OPIS CRTEŽA

Crtež 1 je blok diagram uređaja za kodiranje pokretne slike, u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Crtež 2 je blok dijagram uređaja za dekodiranje pokretne slike, u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Crtež 3 je dijagram toka koji ilustruje proceduru generisanja rekonstruisanog bloka prediktivne jedinice kodiranjem u modu preskakanja (skip), u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Crtež 4 je konceptualni dijagram koji prikazuje pozicije prostornih kandidata za preskakanje (skip), u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Crtež 5 je konceptualni dijagram koji prikazuje pozicije prediktivnih jedinica za određivanje vremenskog kandidata za preskakanje, u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Crtež 6 je konceptualni dijagram koji ilustruje poziciju blokova u slici vremenskog kandidata za preskakanje, koji odgovaraju tekućoj prediktivnoj jedinici u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Crtež 7 je dijagram toka koji ilustruje proceduru genrisanja rekonstruisanog bloka za predikciju vektora kretanja prediktivne jedinice, kodiranu u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Crtež 8 je konceptualni dijagram koji prikazuje pozicije prediktivnih jedinica susednih tekućoj prediktivnoj jedinici, koje se koriste za generisanje prostornih kandidata vektora kretanja, u skladu sa predmetnim pronalaskom.

OPIS PRONALASKA

Različita rešenja predmetnog pronalaksa biće detaljnije opisana u daljem tekstu, uz referisanje na prataće crteže. Međutim, predmetni pronalazak nije limitiran na primere rešenja koji su prikazani u nastavku, već može biti implementiran na različite načine. Prema tome, moguće su mnoge druge modifikacije i varijacije predmetnog pronalaska, i razume se da se u okviru prikazanog koncepta, predmetni pronalazak može primeniti na drugačiji način od onog koji je ovde konkretno prikazan.

Radi kodiranja, slika se deli na veći broj sekcija, od koji se svaka dalje deli na veći broj najvećih kodnih jedinica (LCU – Largest Coding Units). Pozicija svake LCU je naznačen pomoću indikatora adrese. LCU može biti sama kodna jedinica, ili može biti podeljena na veći broj manjih kodnih jedinica. LCU sadrži informaciju koja ukazuje na strukturu kodnih jedinca u LCU. Jedna ili više oznaka podele mogu da se koriste da naznače strukturu kodnih jedinica u LCU.

Svaka kodna jedinica sastoji se od jedne ili više prediktivnih jedinica (PU). Prediktivna jedinica je osnovna jedinica za intra predikciju ili inter predikciju.

Transformaciona jedinica (TU) je osnovni blok za transformacijsko kodiranje. Kod intra predikcije, prediktivna jedinica može da sadrži jednu ili više transformacionih jedinica. Kod inter predikcije, transformaciona jedinica može da se sastoji od jedne ili više prediktivnih jedinica. Maksimalna veličina prediktivne jedinice je definisana u setu parametara sekvence (SPS – sequence parameter set), a transformaciona jedinica može biti podeljena u vidu kvadratnog stabla. Maksimalna veličina prediktivne jedinice kod intra predikcije može biti različita od veličine prediktivne jedinice kod inter predikcije. Maksimalne veličine prediktivne jedinice u intra predikciji i inter predikciji se odašilju do uređaja za dekodiranje preko SPS.

Crtež 1 je blok dijagram uređaja za kodiranje pokretne slike, u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Referišući se na crtež 1, uređaj za kodiranje pokretne slike 100, u skladu sa predmetnim pronalaskom, sadrži jedinicu 110 za podelu slike, jedinicu 120 za transformaciju, kvantizacionu jedinicu 130, jedinicu 131 za skeniranje, jedinicu 140 za entropijsko kodiranje, intra predikcijsku jedinicu 150, inter predikcijsku jedinicu 160, jedinicu 135 za inverznu kvantizaciju, jedinicu 125 za inverznu transformaciju, jedinicu 170 za post-procesiranje, jedinicu 180 za skaldištenje slike, oduzimač 190 i sabirač 195.

Jedinica 110 za podelu slike analizira ulazni video signal da bi podelila svaku LCU slike na jednu ili više kodnih jedinica, od kojih svaka ima unapred definisanu veličinu, određuje prediktivni mod svake kodne jedinice i određuje veličinu prediktivne jedinice svake kodne jedinice. Jedinica 110 za podelu slike šalje prediktivnu jedinicu koju treba kodirati do intra prediktivne jedinice 150 ili do inter prediktivne jedinice 160, u skladu sa modom predikcije. Takođe, jedinica 110 za podelu slike šalje prediktivnu jedinicu koju treba kodirati do oduzimača 190.

Jedinica 120 za transformaciju transformiše rezidualni blok, koji je rezidualni signal između originalnog bloka ulazne prediktivne jedinice i prediktivnog bloka generisanog od strane intra prediktivne jedinice 150 ili inter prediktivne jedinice160. Rezidualni blok može da se sastoji od kodne jedinice. Rezidualni blok koji se sastoji od kodne jedinice može da se podeli na optimalne jedinice transformacije i da se transformiše. Matrica transformacije može da se adaptivno odredi, u skladu sa prediktivnim modom (intra ili inter) i intra prediktivnim modom. Jedinica za transformaciju može da se transformiše pomoću horizontalne i vertikalne jednodimenzionalne (1D) matrice transformacije. Kod inter predikcije, primenjuje se jedana, unapred definisana, matrica transformacije.

Kod intra predikcije postoji velika verovatnoća da će rezidualni blokovi biti vertikalno usmereni kada je intra prediktivni mod horizontalan. Prema tome, matrica celih brojeva bazirana na diskretnoj kosinusnoj transformaciji (DCT) primenjuje se u vertikalnom pravcu, a matrica celih brojeva bazirana na diskretnoj sinusnoj transformaciji (DST) ili Karhunene Loéve transformaciji se primenjuje u horizontalnom pravcu. Kada je intra prediktivni mod vertikalan, DST ili KLT matrica celih brojeva se primenjuje u vertikalnom pravcu, a DCT matrica celih brojeva se primenjuje u horizontalnom pravcu. Kada je intra prediktivni mod DC, matrica celih brojeva bazirana na DCT primenjuje se u oba pravca. Gore pomenuti postupak može da se primeni kada je veličina transformacijske jedinice jednaka, ili manja od unapred definisane veličine. Unapred definisana veličina može biti 4x4 ili 8x8. Prema tome, kada je veličina transformacijske jedinice veća od unapred definisane veličine, matrica celih brojeva bazirana na DCT ili dvodimenzionalna matrica celih brojeva bazirana na DCT primenjuje se u oba pravca. To jest, kod intra predikcije, matrica transformacije može da se adaptivno primenjuje, u zavisnosti od veličine transformacijske jedinice i intra prediktivnog moda.

Jedinica 130 za kvantizaciju određuje veličinu kvantizacionog koraka za kvantizaciju koeficijenata transformacije rezidualnog bloka, transformisanog pomoću matrice transformacije. Veličina kvantizacionog koraka je određena na kodnoj jedinici koja ima veličinu istu ili veću od unapred definisane veličine. Za kodnu jedinicu koja ima veličinu manju od unapred definisane veličine, veličina kvantizacionog koraka se određuje na unapred definisanoj veličini. Korišćenjem utvrđene veličine kvantizacionog koraka i matrice kvantizacije, koja je određena u skladu sa prediktivnim modom, kvantiziraju se koeficijenti transformacije transformacijskog bloka. Jedinica 130 za kvantizaciju može da određuje veličinu kvantizacionog koraka susednih kodnih jedinica kao prediktor veličine kvantizacionog koraka tekuće kodne jedinice. Na primer, jedinica 130 za kvanitizaciju može da određuje veličinu kvantizacionog koraka leve kodne jedinice kao prediktor veličine kvantizacionog koraka tekuće kodne jedinice. Ukoliko leva kodna jedinica nije raspoloživa, veličina kvantizacionog koraka prethodne kodne jedinice, po redosledu skeniranja, se određuje kao prediktor veličine kvantizacionog koraka tekuće kodne jedinice. Alternativno, prva raspoloživa veličina kvantizacionog koraka se određuje kao prediktor veličine kvantizacionog koraka, skeniranjem u redosledu: leva kodna jedinica, gornja kodna jedinica i prethodna kodna jedinica.

Kvantizirani transformacijski blok se obezbeđuje jedinici 135 za inverznu kvantizaciju i jedinici 131 za skeniranje.

Jedinica 131 za skeniranje skenira kvantizirane koeficijente transformacije kvantiziranog transformacijskog bloka, čime konvertuje kvantizirane koeficijente transformacije u 1D kvantizirane koeficijente transformacije. Šema skeniranja koeficijenata se određuje u skladu sa prediktivnim modom i intra prediktivnim modom. Šema skeniranja koeficijenata može isto tako da se odredi u skladu sa veličinom jedinice za transformaciju.

Jedinica 131 za skeniranje određuje da li, ili ne, kvantizirani transformacijski blok treba da se podeli na veći broj podsetova, u skladu sa veličinom tekuće transformacijske jedinice. Ukoliko je veličina transformacijske jedinice veća od prve referentne veličine, kvantizirani transformacijski blok se deli na veći broj podsetova. Poželjno je da je prva referentna veličina 4x4 ili 8x8.

Jedinica 131 za skeniranje određuje šemu skeniranja koja će se primeniti na kvantizirani blok koeficijenata. Kod inter predikcije, može se koristiti unapred definisana šema skeniranja (na primer, cik-cak skeniranje). Kod intra predikcije, šema skeniranja može da se bira na osnovu intra prediktivnog moda i veličine transformacijske jedinice. Kod neusmerenog intra prediktivnog moda, može se koristiti unapred definisana šema skeniranja. Neusmereni intra prediktivni mod može biti DC mod ili ravanski mod.

Kod usmerenog intra prediktivnog moda, šema skeniranja može da varira u skladu sa intra prediktivnim modom i veličinom transformacijske jedinice. Kod usmerenog intra prediktivnog moda, može se koristiti unapred definisana šema skeniranja, ukoliko je veličina transformacijske jedinice jednaka ili veća od unapred definisane veličine, a šema skeniranja može adaptivno da se bira na osnovu usmerenog intra prediktivnog moda, ukoliko je veličina transformacijske jedinice manja od unapred definisane veličine. Unapred definisana veličina može biti 16x16.

Ukoliko je veličina transformacijske jedinice manja od unapred definisane veličine, može se koristiti jedna od tri šeme skeniranja. Tri šeme skeniranja su: prva šema skeniranja (ista kao i unapred definisano skeniranje), druga šema skeniranja (horizontalna šema skeniranja) i treća šema skeniranja (vertikalna šema skeniranja). Kod vertikalnog intra prediktivnog moda, primenjuje se druga šema skeniranja, jer je velika verovatnoća da postoje koeficijenti u horizontalnom pravcu. Za unapred definisani broj usmerenih intra prediktivnih modova, susednih vertikalnom intra prediktivnom modu sa leve i desne strane, primenjuje se druga šema skeniranja. Kod horizontalnog intra prediktivnog moda, primenjuje se treća šema skeniranja. Za unapred definisani broj usmerenih intra prediktivnih modova, susednih horizontalnom intra prediktivnom modu sa gornje i donje strane, primenjuje se treća šema skeniranja. Poželjno je da je unapred definisan broj 3 ili 4, za svaki pravac.

Kvantizirani koeficijenti se skeniraju u obrnutom redosledu. Kada su kvantizirani koeficijenti podeljeni na veći broj podsetova, ista šema skeniranja može se primeniti na kvantizirane koeficijente svih podsetova. Veći broj podsetova sastoji se od jednog glavnog podseta i jednog ili više preostalih podsetova. Glavni podset je postavljen na gornjoj levoj strani i uključuje DC koeficijente. Jedan ili više preostalih podsetova pokrivaju region koji nije pokriven glavnim podsetom.

Cik-cak skeniranje se primenjuje za skeniranje većeg broja podsetova. Poželjno je da se veći broj podsetova skenira počevši od glavnog podseta ka preostalim podsetovima, u smeru prema napred, ili mogu biti skenirani u obrnutom redosledu. Šema skeniranja za skeniranje većeg broja podsetova je ista kao i šema skeniranja za skeniranje kvantiziranih koeficijenata svakog podseta. U ovom slučaju, šema skeniranja za skeniranje većeg broja podsetova je određena u skladu sa intra prediktivnim modom. U međuvremenu, enkoder odašilje do dekodera informaciju koja naznačava poziciju zadnjeg kvantiziranog koeficijenta, različitog od nule, transformacijske jedinice. Takođe, enkoder odašilje do dekodera informaciju koja naznačava poziciju zadnjeg kvantiziranog koeficijenta, različitog od nule, svakog podseta.

Jedinica 135 za inverznu kvantizaciju inverzno kvantizira kvantizirane koeficijente. Jedinica 125 za inverznu transformaciju obnavlja rezidualne blokove prostornog domena iz inverzno kvantiziranih koeficijenata transformacije. Sabirač generiše rekonstruisani blok sabiranjem rezidualnog bloka, rekonstruisanog u jedinici 125 za inverznu transformaciju, i prediktivnog bloka iz intra prediktivne jedinice 150 ili inter prediktivne jedinice 160.

Jedinica 170 za post procesiranje vrši proces deblokirajućeg filtriranja u cilju uklanjanja artefakta blokiranja generisanog u rekonstruisanoj slici, proces primene adaptivnog ofseta u cilju dopunjavanja razlike između rekonstruisane slike i originalne slike po pikselu, i proces adaptivnog filtriranja u petlji u cilju dopunjavanja razlike između rekonstruisane slike i originalne slike u kodnoj jedinici.

Proces deblokirajućeg filtriranja može da se primeni na granici između prediktivnih jedinica, i granici između jedinica za transformaciju, koje imaju unapred definisanu veličinu ili veću. Unapred definisana veličina može biti 8x8. Proces deblokirajućeg filtriranja može da uključuje korak određivanje granice koju treba filtrirati, korak određivanja jačine graničnog filtera kojeg treba primeniti na granici, korak određivanja da li treba, ili ne, primeniti deblokirajući filter i korak odabira filtera koji će se primeniti na granici, ukoliko je određeno da treba primeniti deblokirajući filter.

Da li treba, ili ne, primeniti deblokirajući filter odlučuje sa na osnovu: i) da li je, ili ne, snaga graničnog filtera veća od 0 i ii) da li je, ili ne, vrednost koja naznačuje razliku između graničnih piksela bloka P i bloka Q, koji se nalaze na granici koju treba filtritati, manja od prve referentne vrednosti određene u skladu sa kvantizacionim parametrom.

Mogu postojati dva ili više filtera. Kada je apsolutna vrednost razlike između dva piksela, susedna granici bloka, jednaka ili veća od druge referentne vrednosti, odabira se slab filter. Druga referentna vrednost se određuje pomoću kvantizacionog parametra i snage graničnog filtera.

Proces adaptivnog filtriranja u petlji može da se izvrši na bazi vrednosti dobijenih poređenjem originalne slike i rekonstruisane slike na kojoj je primenjen proces deblokirajućeg filtriranja ili proces adaptivnog ofseta. Adaptivni filter u petlji (ALF – Adaptive Loop Filter) se detektuje preko jedne Laplasove vrednosti aktivnosti, na osnovu 4x4 bloka. Utvrđeni ALF može da se primeni na sve piksele sadržane u 4x4 uli 8x8 bloku. Da li treba, ili ne, primeniti ALF može da se odluči pre kodne jedinice. Veličina i koeficijenti filtera u petlji mogu da variraju u skladu sa svakom kodnom jedinicom. Zaglavlje odsečka može da sadrži informaciju koja naznačuje da li se, ili ne, ALF primenjuje na svaku kodnu jedinicu, informacijo o koeficijentima filtera i informaciju o obliku filetra, itd. U slučaju komponenti hrominanse, da li treba, ili ne, primeniti ALF može da se odluči u jedinici slike. Za razliku od luminanse, filter u petlji može da ima pravougaoni oblik.

Proces adaptivnog filtriranja u petlji se obavlja na osnovu sekvence ili slike. Informacija o ALF parametru filtera je uključena u zaglavlje slike, dok zaglavlje odsečka ne sadrži informaciju o ALF parametru filtera. Međutim, ukoliko informacija o ALF parametru filtera nije uključena u zaglavlje slike, zaglavlje odsečka sadrži informaciju o ALF parametru filtera. Informacija o ALF parametru filtera uključuje informaciju koja ukazuje na horizontalnu i/ili vertikalnu dužinu filtera za komponente luminanse i broj filtera. Ukoliko je broj filtera 2 ili više, informacija o ALF parametru filtera može da sadrži informaciju koja ukazuje na to da li se, filteri kodiraju korišćenjem predikcije, ili ne. Informacija o ALF parametru filtera uključuje predviđene koeficijente filtera, kada se filteri kodiraju korišćenjem predikcije. Nasuprot tome, informacija o ALF parametru filtera uključuje nepredviđene koeficijente filtera, kada se ne koristi predikcija za kodiranje filtera.

Komponente hrominanse mogu takođe da se adaptivno filtriraju. Informacija o ALF parametru filtera može da uključuje informaciju o tome da li se komponenta hrominanse filtrira ili ne. Da bi se smanjila količina bitova, informacija koja naznačuje da li je Cr komponenta filtrirana i informacija koja naznačuje da li je Cb komponenta filtrirana, mogu da se kodiraju zajedno. Poželjno je da entropijsko kodiranje, koje dodeljuje najnižu informaciju za slučaj da ni Cr ni Cb komponenta nisu filtrirane, jer je verovatnoća da ni Cr ni Cb komponenta nisu filtrirane visoka. Za slučaj da je najmanje Cr komponenta ili Cb komponenta filtrirana, informacija o ALF parametru filtera uključuje informaciju koja naznačava horizontalnu i/ili vertikalnu dužinu koeficijenata filtera za komponente hrominanse i informaciju o filteru.

Takođe, ALF proces može bili aktivan ili neaktivan, za svaku kodnu jedinicu jednaku ili veću od unapred definisane veličine. Prema tome, svako zaglavlje odsečka sadrži informaciju koja naznačuje da li se ALF proces primenjuje, ili ne, za svaku kodnu jedinicu u odsečku.

Jedinica 180 za skladištenje slike prihvata post-procesirane podatke slike iz jedinice 170 za post-procesiranje i skladišti obnovljenu sliku u jedinici slike. Slika može biti slika u ramu ili polju. Jedinica 180 za skladištenje slike ima bafer/međuspremnik (nije prikazan) koji može da skladišti veći broj slika.

Inter prediktivna jedinica 160 vrši procenu kretanja, korišćenjem jedne ili više referentnih slika uskladištenih u jedinici 180 za skladištenje slike, i određuje referentni indeks slike, koji ukazuju na referentnu sliku i vektor kretanja. U skladu sa indeksom referentne slike i vektorom kretanja, inter prediktivna jedinica 160 izvlači prediktivni blok koji odgovara prediktivnoj jedinici koju treba kodirati iz referentne slike odabrane između većeg broja referentnih slika uskladištenih u jedinici 150 za skladištenje slika i izvozi izvučeni prediktivni blok.

Intra prediktivna jedinica 150 vrši intra predikciju koristeći rekonstruisane vrednosti piksela u okviru slike koja sadrži tekuću prediktivnu jedinicu. Intra prediktivna jedinica 150 prima tekuću prediktivnu jedinicu koju treba prediktivno kodirati, odabira jedan od unapred definisanih brojeva modova intra predikcije, i vrši intra predikciju. Unapred definisani broj modova intra predikcije može da zavisi od veličine tekuće prediktivne jedinice. Intra prediktivna jedinica adaptivno filtrira referentne piksele da bi se generisao intra prediktivni blok. Kada neki od referentnih piksela nisu raspoloživi, moguće je generisati referentne piksele na neraspoloživim pozicijama korišćenjem jednog ili više raspoloživih referentnih piksela.

Jedinica 140 za entropijsko kodiranje entropijski kodira kvantizirane koeficijente, kvantizirane u jedinici 130 za kvantizaciju, intra prediktivnu informaciju dobijenu iz intra prediktivne jedinice 150, informaciju o kretanju dobijenu iz inter prediktivne jedinice 160 i tako dalje.

U međuvremenu, uređaj 100 za kodiranje pokretne slike, u skladu sa predmetnim pronalaskom, kodira vektor kretanja. Postupak kodiranja vektora kretanja se obavlja u inter prediktivnoj jedinici 160 i jedinici 140 za entropijsko kodiranje. Postupak kodiranja vektora kretanja u uređaju 100 za kodiranje pokretne slike je opisana u nastavku.

Dobija se vektor kretanja tekuće prediktivne jedinice.

1

Raspoloživi vektori kretanja susednih prediktivnih jedinica, koji postoje na unapred definisanim pozicijama, se određuju kao prostorni kandidati vektora kretanja. Ukoliko vektor kretanja susedne prediktivne jedinice ne postoji, ili susedna prediktivna jedinica nije uključena u različiti odsečak, vektor kretanja se određuje kao neraspoloživ.

Dalje, prostorni vektor kretanja može da se adaptivno skalira. Ukoliko tekuća prediktivna jedinica i susedna prediktivna jedinica imaju istu referentnu sliku, kandidat vektora kretanja se skalira. Ali, ukoliko tekuća prediktivna jedinica i susedna prediktivna jedinica imaju različite referentne slike, ili ukoliko vremensko rastojanje referente slike nije isto, kandidat vektora kretanja može da se skalira korišćenjem vremenskih razlika. Vektor kretanja može da se ne skalira za nepokretnu sliku (na primer, slika pozadine). U tom slučaju, oznaka koja ukazuje na to da li se vektor kretanja skalira ili ne, može da se odašilje do dekodera. Broj skaliranja prostornog kandidata vektora kretanja može biti limitiran na unapred definisan broj.

Prediktor vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice se bira između prostornih kandidata vektora kretanja i vremenskih kandidata vektora kretanja.

Razlika vektora kretanja (MVD – motion vector difference), između vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice i prediktora vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice se dobija i kodira. Kodira se i informacija koja je indikator prediktora vektora kretanja.

Vremenski kandidat vektora kretanja je vektor kretanja prethodno kodirane prediktivne jedinice, koja se nalazi na ili u blizini pozicije na jednoj referentnoj slici, koja odgovara poziciji tekuće prediktivne jedinice. Kada postoji veći broj vektora kretanja prediktivne jedinice, koja se nalazi na ili u blizini pozicije na jednoj referentnoj slici, koja odgovara poziciji tekuće prediktivne jedinice, bira se jedan vektor kretanja kao vremenski vektor kretanja, u skladu sa unapred definisanim postupkom. Na primer, ukoliko je vektor kretanja bloka, koji se nalazi u prvoj poziciji, koja odgovara tekućoj prediktivnoj jedinici na slici, raspoloživ, vektor kretanja se određuje kao vremenski kandidat vektora kretanja. Ali, ukoliko vektor kretanja bloka, koji se nalazi u prvoj poziciji, nije raspoloživ, vektor kretanja bloka, koji se nalazi u drugoj poziciji, se određuje kao vremenski kandidat vektora kretanja.

U B odsečku (bi-direkciona predikcija), jedna referentna slika koja sadrži vremenski kandidat vektora kretanja se izvodi iz liste 0 ili 1 referentne slike. Prema tome, informacija o listi, koja naznačuje listu referentne slike se odašilje do dekodera, a dekoder određuje jednu referentnu sliku koristeći informaciju o listi.

Informacija koja naznačava da li se vremenski kandidat vektora kretanja koristi, ili ne, može da se uključi u niz bitova. Prema tome, postupak dekodiranja vektora kretanja može da varira, u zavisnosti od informacije.

Prostorni kandidat vektora kretanja sadrži levi kandidat vektora kretanja i gornji kandidat vektora kretanja. Levi kandidat vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice je vektor kretanja prediktivne jedinice koja je levi sused tekuće prediktivne jedinice ili vektor kretanja prediktivne jedinice koja je donji-levi sused tekuće prediktivne jedinice. Levi kandidat vektora kretanja je prvi raspoloživi vektor kretanja na koji se nailazi kada se obnavljaju vektori kretanja leve prediktivne jedinice i donje-leve prediktivne jedinice, po unapred definisanom redosledu. Gornji kandidat vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice je prvi raspoloživi vektor kretanja na koji se nailazi kada se obnavljaju vektori kretanja prediktivne jedinice koja je gornji sused tekuće prediktivne jedinice, prediktivne jedinice koja je gornji-desni sused tekuće prediktivne jedinice i prediktivne jedinice koja je gornji-levi sused tekuće prediktivne jedinice, po unapred definisanom rasporedu.

Ukoliko kandidati vektora kretanja imaju iste vrednosti, kandidat vektora kretanja koji ima najveći red se eliminiše.

Ukoliko je kandidat vektora kretanja jedan, kandidat vektora kretanja se određuje kao prediktor vektora kretanja, a indikator prediktora, koji naznačuje prediktor vektora kretanja, se ne kodira.

Referišući se na crtež 2, uređaj 200 za dekodiranje pokretne slike, u skladu sa predmetnim pronalaskom, sadrži jedinicu 210 za entropijsko dekodiranje, jedinicu 215 za inverzno skeniranje, jedinicu 220 za inverznu kvantizaciju, jedinicu 225 za inverznu transformaciju, sabirač 270, jedinicu 250 za post procesiranje, jedinicu 260 za skladištenje slike intra prediktivnu jedinicu 230, inter prediktivnu jedinicu 240 i prekidač 280 za intra/inter promenu.

Jedinica 210 za entropijsko dekodiranje izvlači indeks moda intra predikcije, informaciju o kretanju, sekvencu koeficijenata kvantizacije, itd. iz primljenog niza bitova, odaslanog iz uređaja za kodiranje pokretne slike. Jedinica 210 za entropijsko dekodiranje odašilje informaciju o kretanju do inter prediktivne jedinice 240, informaciju o modu intra predikcije do intra prediktivne jedinice 230 i jedinice 220 za inverznu kvantizaciju i sekvencu koeficijenata kvantizacije do jedinice 220 za inverznu kvantizaciju i jedinice 225 za inverznu transformaciju.

Jedinica 215 za inverzno skeniranje konvertuje sekvencu kvantiziranih koeficijenata u dvodimenzionalnu (2D) kvantiziranu transformacijsku jedinicu. Jedna od većeg broja inverznih šema za skeniranje je odabrana za konverziju. Šema inverznog skeniranja, za inverzno skeniranje kvantiziranih koeficijenata, može biti odabrana na osnovu intra prediktivnog moda. Ukoliko je veličina tekuće transformacijske jedinice veća od unapred definisane referentne veličine, sekvenca kvantiziranih koeficijenata se inverzno skenira u jedinici podseta koji ima unapred definisanu veličinu tako da generiše kvantiziranu transformacijsku jedinicu. Ukoliko je veličina tekuće transformacijske jedinice jednaka unapred definisanoj veličini, sekvenca kavantiziranih koeficijenata se inverzno skenira u jedinici transformacijske jedinice da bi se generisala kvantizirana transformacijska jedinica. Ukoliko su kvantizirani koeficijenti inverzno skenirani u jedinici podseta, ista šema inverznog skeniranja se primenjuje na kvantizirane koeficijente u svakom podsetu. Veći broj podsetova se sastoji od jednog glavnog podseta i jednog ili više preostalih podsetova. Glavni podset se nalazi na gornjoj levoj strani i sadrži DC koeficijente, a jedan ili više preostalih podsetova pokrivaju region koji nije pokriven glavnim podsetom.

Šema inverznog skeniranja, koja treba da se primeni na podsetove, je cik-cak skeniranje unazad. Podsetovi mogu da se inverzno skeniraju, počevši sa glavnim podsetom ka preostalim podsetovima u smeru unapred, ili mogu da se inverzno skeniraju u smeru unazad. Šema skeniranja za inverzno skeniranje podsetova može da bude ista kao i šema inverznog skeniranja za inverzno skeniranje kvantiziranih koeficijenata. Jedinica 215 za inverzno skeniranje obavlja postupak inverznog skeniranja korišćenjem informacije koja naznačuje poziciju zadnjeg kvantiziranog koeficijenta, različitog od nule, tekuće transformacijske jedinice.

Kod usmerenog intra prediktivnog moda, šema inverznog skeniranja za svaki podset može da varira u zavisnosti od intra prediktivnog moda i veličine jedinice za transformaciju. To jest, unapred definisana šema skeniranja može da se primeni na jedinicu transformacije koja ima veličinu jednaku ili veću od unapred definisane veličine, a šema inverznog skeniranja može da se adaptivno odabira na osnovu usmerenog intra prediktivnog moda, za transformacijsku jedinicu koja ima veličinu manju od unapred definisane veličine. Unapred definisana veličina može da bude 16x16. Ukoliko je veličina jedinice za transformaciju manja od unapred definisane veličine, može se koristiti jedna od tri šeme skeniranja. Tri šeme skeniranja su: prva šema skeniranja (ista kao i unapred definisano skeniranje), druga šema skeniranja (horizontalna šema skeniranja) i treća šema skeniranja (vertikalna šema skeniranja). Kod vertikalnog intra prediktivnog moda i unapred definisanog broja usmerenih intra prediktivnih modova, susednih vertikalnom intra prediktivnom modu sa obe strane, primenjuje se druga šema skeniranja. Slično tome, kod horizontalnog intra prediktivnog moda i unapred definisanog broja usmerenih intra prediktivnih modova, susednih horizontalnom intra prediktivnog moda sa obe strane,

1

primenjuje se treća šema skeniranja. Poželjno je da je unapred definisani broj 3 ili 4, za svaki pravac.

Jedinica 220 za inverznu kvantizaciju obnavlja veličinu koraka kvantizacije da bi se inverzno kvantizirali 2D inverzno kvantizirani koeficijenti (to jest, 2D kvantizirana transformacijska jedinica). Veličina koraka kvantizacije se određuje u kodnoj jedinici koja ima veličinu jednaku ili veću od unapred definisane veličine. Ukoliko je veličina kodne jedinice manja od unapred definisane veličine, veličina koraka kvantizacije se određuje za unapred definisanu veličinu. Jedinica 220 za inverznu kvantizaciju može da koristi veličinu koraka kvantizacije kodne jedinice koja je susedna tekućoj kodnoj jedinici kao prediktor veličine koraka kvantizacije tekuće prediktivne jedinice. Na primer, jedinica 220 za inverznu kvantizaciju može da odredi veličinu koraka kvantizacije leve kodne jedinice, u odnosu na tekuću kodnu jedinicu, kao prediktor veličine koraka kvantizacije tekuće kodne jedinice. Ukoliko leva kodna jedinica nije raspoloživa, veličina koraka kvantizacije prethodne kodne jedinice, prema redosledu skeniranja, određuje se kao prediktor veličine koraka kvantizacije tekuće kodne jedinice. Alternativno, raspoloživa veličina koraka kvantizacije se određuje kao prediktor veličine koraka kvantizacije tekuće kodne jedinice, skeniranjem u redosledu: leva kodna jedinica, gornja kodna jedinica i prethodna kodna jedinica.

Kada je prediktor veličine koraka kvantizacije određen, veličina koraka kvantizacije se odbija sabiranje prediktora veličine koraka kvantizacije i primljenog reziduala veličine koraka kvantizacije. Nakon toga, kvantizirana transformacijska jedinica se inverzno kvantizira korišćenjem matrice inverzne kvantizacije određene prema veličini koraka kvantizacije i mode predikcije.

Jedinica 225 za inverznu transformaciju inverzno transformiše inverzno kvantizirani blok (to jest, transformacijsku jedinicu) da bi se povratio rezidualni blok. Inverzna matrica transformacije koju treba primeniti na transformacijsku jedinicu se adaptivno određuje u skladu sa prediktivnim modom (intra ili inter) i intra prediktivnim modom. Inverzna matrica transformacije matrice transformacije, koja je primenjena na jedinicu 120 za transformaciju sa crteža 1, se primenjuje.

Sabirač 270 sabira povraćeni rezidualni blok, vraćen u jedinici 225 za inverznu transformaciju, i prediktivni blok, generisan u intra prediktivnoj jedinici 230 ili inter prediktivnoj jedinici 240, da bi se obnovio blok slike.

Jedinica 250 za post-procesiranje vrši postupak deblokirajućeg filtriranja obnovljenog bloka slike, generisan u sabiraču 270. Na ovaj način mogu se umanjiti artifakti blokiranja, koji su rezultat gubitka slike u skladu sa postupkom kvantizacije.

Jedinica 260 za skladištenje slike je memorija kadrova, koja skladišti rekonstruisanu lokalnu sliku, deblokirajuće filtriranu u jedinici 250 za post-procesing.

Intra prediktivna jedinica 230 obnavlja intra prediktivni mod tekuće jedinice, na osnovu primljenog indeksa intra prediktivnog moda, i generiše prediktivni blok u skladu sa obnovljenim intra prediktivnim modom.

Inter prediktivna jedinica 240 obnavlja vektor kretanja tekuće prediktivne jedinice na osnovu primljene informacije o kretanju, i generiše prediktivni blok tekuće prediktivne jedinice, na osnovu vektora kretanja, iz slike pohranjenje u jedinici 260 za skladištenje slike. Ukoliko se primenjuje kompenzacija kretanja sa decimalnom preciznošću, generiše se prediktivni blok korišćenjem izabranog interpolacijskog filtera.

Inter prediktivna jedinica 240 dekodira vektor kretanja kako je opisano u nastavku (AMVP postupak dekodiranja).

Razlika vektora kretanja (MVD) se generiše obnavljanjem razlike između kodiranih vektora kretanja.

Raspoloživi vektori kretanja prediktivnih jedinica, susednih tekućoj prediktivnoj jedinici, a koji se nalaze na unapred definisanim pozicijama, se odrećuju kao prostorni kandidati vektora kretanja. Prostorni kandidati vektora kretanja se adaptivno skaliraju. Ukoliko tekuća prediktivna jedinica i susedna prediktivna jedinica imaju istu referentu sliku, prostorni kandidati vektora kretanja se ne skaliraju. Međutim, ukoliko tekuća prediktivna jedinica i susedna prediktivna jedinica imaju različite referentne slike, prostorni kandidat vektora kretanja može da se skalira korišćenjem vremenskog rastojanja referentnih slika.

Prediktor vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice se bira između prostornih kandidata vektora kretanja i vremenskih kandidata vektora kretanja, korišćenjem informacije o kretanju, koja naznačava prediktor vektora kretanja. Nakon toga, razlika vektora kretanja i izabrani prediktor vektora kretanja se dodaju generisanom vektoru kretanja tekuće prediktivne jedinice.

Vremenski kandidat vektora kretanja je vektor kretanja prediktivne jedinice, koja se nalazi na ili u blizini pozicije koja odgovara tekućoj prediktivnoj jedinici u konkretnoj referentnoj slici, koja je prethodno kodirana. Kada postoji veći broj vektora kretanja prediktivne jedinice, koja se nalazi na ili u blizini pozicije, koja odgovara poziciji tekuće prediktivne jedinice u konkretnoj referentnoj slici, bira se jedan vektor kretanja kao vremenski vektor kretanja, u skladu sa unapred definisanim postupkom. Na primer, ukoliko je vektor kretanja bloka, koji se nalazi u prvoj poziciji, koja odgovara tekućoj prediktivnoj jedinici u konkretnoj slici, raspoloživ, vektor kretanja se određuje kao vremenski kandidat vektora kretanja. Ali,

1

ukoliko vektor kretanja bloka, koji se nalazi u prvoj poziciji, nije raspoloživ, vektor kretanja bloka, koji se nalazi u drugoj poziciji, se određuje kao vremenski kandidat vektora kretanja.

U B odsečku, konkretna referentna slika koja sadrži vremenski kandidat vektora kretanja se izvodi iz liste 0 ili 1 referentne slike. Prema tome, jedinica za dekodiranje određuje konkretnu referentu sliku koristeći informaciju o listi.

Informacija koja naznačava da li se vremenski vektor kretanja koristi ili ne, može da se uključi u niz podata. Prema tome, proces dekodiranja vektora kretanja može da varira u zavisnosti od informacije.

Prostorni kandidat vektora kretanja sadrži levi kandidat vektora kretanja i gornji kandidat vektora kretanja. Levi kandidat vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice je vektor kretanja prediktivne jedinice koja je levi sused tekuće prediktivne jedinice ili vektor kretanja prediktivne jedinice koja je donji-levi sused tekuće prediktivne jedinice. Levi kandidat vektora kretanja je prvi raspoloživi vektor kretanja na koji se nailazi kada se obnavljaju vektori kretanja leve prediktivne jedinice i donje-leve prediktivne jedinice, po unapred definisanom redosledu. Gornji kandidat vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice je prvi raspoloživi vektor kretanja na koji se nailazi kada se obnavljaju vektori kretanja gornje prediktivne jedinice, gornje-desne prediktivne jedinice i gornje-leve prediktivne jedinice, u odnosu na tekuću prediktivnu jedinicu, po unapred definisanom redosledu

Ukoliko kandidati vektora kretanja imaju iste vektore kretanja, kandidat vektora kretanja koji ima najveći red se eliminiše.

Ukoliko je kandidat vektora kretanja jedan, kandidat vektora kretanja se određuje kao prediktor vektora kretanja, a informacija koja naznačuje prediktor vektora kretanja se ne kodira.

Prekidač 280 za intra/inter promenu obezbeđuje prediktivni blok generisan od strane intra prediktivne jedinice 230 ili inter prediktivne jedinice 240 do sabirača 270, na osnovu moda predikcije.

Postupak dekodiranja inter predikcije, u skladu sa predmetnim pronalaskom, opisan je u nastavku. Postupak se sastoji od procedure dekodiranja informacije o kretanju tekuće prediktivne jedinice, procedure generisanja prediktivnog bloka tekuće prediktivne jedinice, procedure generisanja rezidualnog bloka i procedure generisanja obnovljenog bloka, korišćenjem prediktivnog bloka i rezidualnog bloka. Informacija o kretanju uključuje vektor kretanja i indeks referente slike.

Crtež 3 je dijagram toka koji ilustruje postupak generisanja obnovljenog bloka prediktivne jedinice kodirane u modu preskakanja (skip), u skladu sa predmetnim pronalaskom. Kada je oznaka preskakanja (skip) primljene kodne jedinice 1, procedure se obavlja.

1

Prvo se iz susedne prediktivne jedinice izvode prostorni kandidati preskakanja (skip), u koraku S210.

Kao što je prikazano na crtežu 4, informacija o kretanju prediktivne jedinice levo od tekuće prediktivne jedinice (blok A), informacija o kretanju prediktivne jedince iznad tekuće prediktivne jedinice (blok B), informacija o krentanju prediktivne jedinice gore-densno id tekuće prediktivne jedinice (blok C) i informacija o kretanju prediktivne jedinice dole-levo od tekuće prediktivne jedinice (blok D) mogu biti prostorni kandidati preskakanja (skip). Informacija o kretanju prediktivne jedinice gore-levo of tekuće prediktivne jedinice (blok E) može biti kandidat preskakanja (skip) u konkretnom slučaju. Na primer, ukoliko jedan ili više blokova, A, B, C i D, nisu raspoloživi, informacija bloka E može biti prostorni kandidat preskakanja (skip). Informacija o kretanju uključuje indeks referentne slike i vektor kretanja.

Alternativno, informacija o kretanju leve prediktivne jedinice (blok A), informacija o kretanju gornje prediktivne jedinice (blok B) i informacija o kretanju ugaone prediktivne jedinice (C ili D ili E) mogu biti prostorni kandidati preskakanja (skip). Ugaona prediktivna jedinica može biti prva raspoloživa prediktivna jedinica na koju se nailazi kada se obnavljaju blokovi C, D i E u unapred definisanom redosledu (na primer, u redosledu: blok C, blok D i blok E, u redosledu: blok E, blok D i blok C).

Raspoloživost se proverava za svaku susednu prediktivnu jedinicu. Ukoliko prediktivna jedinica ne postoji ili je prediktivni mod prediktivne jedinice intra mod, prediktivna jedinica se određuje kao neraspoloživa.

Kada postoji veći broj prediktivnih jedinica koje su levi susedi tekuće prediktivne jedinice, prva raspoloživa prediktivna jedinica na koju se nailazi, kada se proverava raspoloživost većeg broja levih prediktivnih jedinica, po unapred definisanom redosledu (na primer, odozgo nadole ili odozdo nagore), može da se odredi kao leva prediktivna jedinica. Slično tome, kada postoji veći broj prediktivnih jedinica koje su gornji susedi tekuće prediktivne jedinice, prva raspoloživa prediktivna jedinice na koju se nailazi, kada se proverava raspoloživost većeg broja gornjih prediktivnih jedinica, po unapred definisanom redosledu (na primer, s leva nadesno, ili s desna nalevo), može da se odredi kao gornja prediktivna jedinica. Alternativno, prediktivna jedinica koja se nalazi na unapred određenoj poziciji (na primer, krajnje leva gornja prediktivna jedinica ili krajnje desna gornja prediktivna jedinica), može da se odredi kao gornja prediktivna jedinica.

Vremenski kandidat preskakanja (skip) se dobija u koraku S220. Korak S220 uključuje korak dobijanja indeksa referentne slike vremenskog kandidata preskakanja (skip) i korak dobijanja vektora kretanja vremenskog kandidata preskakanja (skip).

1

Dobija se indeks referentne slike vremenskog kandidata preskakanja (skip). Indeks referentne slike vremenskog kadnidata preskakanja može da se postavi na 0. Alternativno, indeks referentne slike vremenskog kandidata preskakanja može da se dobije korišćenjem indeksa referentne slike prediktivnih jedinica koje su prostorni susedi tekuće prediktivne jedinice.

Crtež 5 je konceptualni dijagram koji prikazuje pozicije prediktivnih jedinica susednih tekućoj prediktivnoj jedinici, koje se koriste za dobijanje indeksa referentne slike vremenskog kandidata preskakanja. Indeks referentne slike vremenskog kandidata preskakanja je jedan od indeksa referentne slike susednih prediktivnih jedinica.

Indeksi referentne slike leve prediktivne jedinice (blok A), gornje prediktivne jedinice (blok B), gornje-desne prediktivne jedinice (blok C), donje-leve prediktivne jedinice (blok D) i gornje-leve prediktivne jedinice (blok E) mogu da se odrede kao indeks referentne slike vremenskog kandidata preskakanja.

Kada postoji veći broj gornjih prediktivnih jedinica, indeks referentne slike prve raspoložive prediktivne jedinice na koju se nailazi kada se ponovo dobija veći broj gornjih prediktivnih jedinica, s leva nadesno (ili s densa nalevo), može da se odredi kao indeks referentne slike gornje prediktivne jedinice. Slično tome, kada postoji veći broj levih prediktivnih jedinica, indeks referentne slike prve raspoložive prediktivne jedinice na koju se nailazi kada se ponovo dobija veći broj levih prediktivnih jedinica, odozgo nadole, može da se odredi kao indeks referentne slike leve prediktivne jedinice

Indeks referentne slike prve raspoložive prediktivne jedinice na koju se nailazi kada se obnavljaju blokovi po redosledu: gornja-desna prediktivna jedinica (blok C), donja-leva prediktivna jedinica (blok D) i gornja-leva predikitvna jedinca (blok E), određuje se kao indeks referentne slike ugaone prediktivne jedinice.

Kada su određeni indeks referentne slike leve prediktivne jedinice (indeks leve referentne slike), referentni indeks gornje prediktivne jedinice (indeks gornje referentne slike) i indeks referentne slike ugaone prediktivne jedinice (indeks ugaone referentne slike) tekuće prediktivne jedinice, indeks referetne slike vremenskog kandidata za preskakanje (skip) se izvodi iz njih. Međutim, blokovi C i D (4 kandidata) ili svi blokovi, C, D i E (5 kandidata) mogu da se koriste da se izvede indeks referentne slike vremenskog kandidata za preskakanje (skip). U nastavku teksta, primer kada se koriste 3 indeksa referentne slike, tj. indeks leve referentne slike, indeks gornje referentne slike i indeks ugaone referentne slike, biće opisan kao primer rešenja.

1

Indeks referentne slike sa najvećom frekvencijom, među raspoloživim indeksima referentne slike, određuje se kao indeks referentne slike vremenskog kandidata za preskakanje. Kada postoji veći broj indeksa referentne slike koji imaju najveću frekvenciju, indeks referentne slike sa najnižom frekvencijom se određuje kao indeks referetne sliki vremenskog kandidata za preskakanje (skip).

U nastavku je opisan korak dobijanja vektora kratanja vremenskog kandidata za preskakanje.

Prvo se određuje slika (slika vremenskog kandidata za preskakanje) kojoj pripada vremenski blok kandidat za preskakanje. Referentna slika sa indeksom 0 može da se odredi kao slika vremenskog kandidata za preskakanje. Prva slika liste 0 se određuje kao slika vremenskog kandidata za preskakanje kada je tip odsečka P. Kada je tip odsečka B, jedna lista referentne slike se bira korišćenjem oznake u zaglavlju odsečka, koja ukazuje na listu referentne slike kojoj pripada vremenski kandidat za preskakanje, i slika čiji je indeks referentne slike 0, iz izabrane liste referentne slike, se određuje kao slika vremenskog kandidata za preskakanje. Na primer, kada je vrednost oznake 1, slika vremenskog kandidata za preskakanje se bira sa liste 0. A kada je vrednost oznake 0, slika vremenskog kandidata za preskakanje se bira sa liste 1.

Alternativno, referentna slika naznačena indeksom referentne slike kao slika vremenskog kandidata za preskakanje određuje se kao slika vremenskog kandidata za preskakanje, kojoj pripada vremenski blok kandidat za preskakanje. Na primer, referentna slika naznačena indeksom referentne slike kao slika vremenskog kandidata za preskakanje, na listi 0, određuje se kao slika vremenskog kandidata za preskakanje kada je tip odsečka P. Kada je tip odsečka B, slika vremenskog kandidata za preskakanje se određuje korišćenjem oznake u zaglavlju odsečka, koja ukazuje na listu kojoj pripada vremenski kandidat za preskakanje.

Dalje, izvlači se vremenski blok kandidat za preskakanje u slici vremenskog kandidata za preskakanje. Jedan od većeg broja blokova u slici vremenskog kandidata za preskakanje, koja odgovara tekućoj prediktivnoj jedinici, bira se kao vremenski blok kandidat za preskakanje.

Crtež 6 je konceptualni dijagram koji ilustruje blokove u slici vremenskog kandidata za preskakanje, koja odgovara tekućoj prediktivnoj jedinici.

Poželjno je da je pozicija vremenskog kandidata za preskakanje različita od pozicija prostornih kandidata za preskakanje.

Prema tome, donji-levi ugaoni blok (blok BR0) ili donji-levi blok (BR1) može biti prvi blok kandidat za preskakanje. Donji-levi ugaoni blok (BR0) je susedan bloku, koji je uključen u sliku vremenskog kandidata za preskakanje i odgovara tekućoj prediktivnoj jedinici. Donji-

1

levi blok (BR1) se nalazi unutar bloka, koji je uključen u sliku vremenskog kandidata za preskakanje i odgovara tekućoj prediktivnoj jedinici. Blok (blok C) koji uključuje gornji-levi piksel ili donji-desni piksel centralne pozicije bloka koji je uključen u sliku vremenskog kandidata za preskakanje i odgovara tekućoj prediktivnoj jedinici, može biti drugi blok kandidat za preskakanje.

Ukoliko je prvi blok kandidat za preskakanje raspoloživ, prvi blok kandidat za preskakanje se određuje kao vremenski blok kandidat za preskakanje. Ukoliko prvi blok kandidat za preskakanje nije raspoloživ, a drugi blok kandidat za preskakanje jeste raspoloživ, drugi blok kandidat za preskakanje se određuje kao vremenski blok kandidat za preskakanje.

Alternativno, blokovi mogu da se skeniraju po redosledu: BR0, BR1 i C. Takođe, kada postoji veći broj raspoloživih vremenskih blok kandidata za preskakanje, najveći odgovarajući blok ili srednja vrednost raspoloživih vremenskih blok kandidata za preskakanje može da se odredi kao vremenski blok kandidat za preskakanje.

Kada je određen vremenski blok kandidat za preskakanje, vektor kretanja vremenskog blok kandidata za preskakanje se postavlja kao vremenski kandidat vektora kretanja za preskakanje.

Dalje, lista kandidata za preskakanje se konstruiše u koraku S230.

Lista kandidata za preskakanje se konstruiše korišćenjem raspoloživih prostornih kandidata za preskakanje i raspoloživih vremenskih kandidata za preskakanje. Lista kandidata za preskakanje može biti konstruisana po unapred definisanom redosledu. Unapred definisani raspored može biti: prostorni levi kandidat za preskakanje (kandidat A), prostorni gornji kandidat za preskakanje (kandidat B), vremenski kandidat za preskakanje, prostorni gornjedesni kandidat za preskakanje (kandidat C) i prostorni donje-levi kandidat za preskakanje (kandidat D), ili redosled: vremenski kandidat za preskakanje, prostorni levi kandidat za preskakanje (kandidat A), prostoni gornji kandidat za preskakanje (kandidat B), prostorni gornje-desni kandidat za preskakanje (kandidat C) i prostorni donje-levi kandidat za preskakanje (kandidat D).

Kada jedan ili više kandidata, A, B, C, D nije raspoloživo, prostorni gornji-levi kandidat za preskakanje (kandidat E) se dodaje na listu kandidata za preskakanje. U tom slučaju, prostorni gornji-levi kandidat za preskakanje (kandidat E) se dodaje na mesto neraspoloživog kandidata. To jest, raspoloživost svakog prostornog kandidata se proverava prema redosledu prioriteta svakog od kandidata za preskakanje, i prostorni gornji-levi kandidat za preskakanje (kandidat E) se dodaje na poziciju neraspoloživog kandidata u listi kandidata za preskakanje.

2

Prioritet se dodeljuje prema redosledu: kandidat A, kandidat B, kandidat C i kandidat D, ili: kandidat A, kandidat D, kandidat B i kandidat C.

Ukoliko veći broj kandidata za preskakanje ima isti vektor kretanja i isti indeks referentne slike, pri konstruisanju liste kandidata za preskakanje, kandidat koji ima najniži prioritet se briše sa liste kandidata za preskakanje.

Dalje, vektor kretanja i indeks referentne slike tekuće prediktivne jedinice se određuju u koraku S240.

Kada postoji indeks preskakanja u primljenoj prediktivnoj jedinici, vektor kretanja i indeks referentne slike kandidata prediktivne jedinice za preskakanje, koji odgovara indeksu preskakanja, određuju se kao vektor kretanja i indeks referentne slike tekuće prediktivne jedinice.

Kada ne postoji indeks preskakanja u primljenoj prediktivnoj jedinici, a postoji kandidat za preskakanje, vektor kretanja i indeks referentne slike kandidata za preskakanje se određuju kao vektor kretanja i referentni indeks tekuće prediktivne jedinice.

Kada ne postoji indeks preskakanja u primljenoj prediktivnoj jedinici i ne postoji kandidat za predkakanje, vektor kretanja i referentni indeks tekuće prediktivne jedinice se postavljaju na vrednost 0.

Kada je kandidat za preskakanje indikator vremenskog kandidata za preskakanje, vektor kretanja kandidata za preskakanje se određuje kao vektor kretanja tekuće prediktivne jedinice. I 0 ili indeks referentne slike vremenskog kandidata za preskakanje mogu da se odrede kao indeks referentne slike tekuće prediktivne jedinice.

Indeks preskakanja može da se kodira korišćenjem tabele varijabilne dužine kodiranja (VLC – variable length coding), koja je određena brojem raspoloživih kandidata za preskakanje. Ukoliko je indeks preskakanja kodiran korišćenjem VLC tabele, određene brojem raspoloživih kandidata za preskakanje, korak dekodiranja indeksa preskakanja korišćenjem VLC tabele, koja odgovara broju raspoloživih kandidata za preskakanje, može da se ubaci između koraka 230 i koraka 240. U koraku S240, informacija o kretanju tekuće prediktivne jedinice se određuje korišćenjem dekodiranog indeksa preskakanja. Alternativno, broj kandidata za preskakanje može da se fiksira. Ukoliko je broj kandidata za preskakanje fiksiran, lista kandidata za preskakanje može da se konstruiše generisanjem kandidata za preskakanje, koji odgovaraju jednom ili više neraspoloživih kandidata za preskakanje, korišćenjem raspoloživih kandidata za preskakanje.

Ukoliko su vektor kretanja i indeks referentne slike tekuće prediktivne jedinice dobijeni, prediktivni blok se generiše korišćenjem vektora kretanja unutar slike, naznačene indeksom referentne slike u koraku S250. Prediktivni blok je rekosntruisani blok.

Međutim, kada je oznaka preskakanja (skip) u kodnoj jedinici jednaka 0, a oznaka spajanja (merge) u primljenoj prediktivnoj jedinici jednaka 1, precedura generisanja rekonstruisanog bloka je skoro ista kao i procedura generisanja rekonstruisanog bloka u modu preskakanja. Konkretno, procedura generisanja prediktivnog bloka je ista kao i procedura generisanja prediktivnog bloka u modu preskakanja. U modu preskakanja, generisani prediktivni blok je rekonstruisani blok, jer je rezidualni blok jednak 0. Međutim, rezidualni blok nije jednak nuli u modu spajanja, i dodaje se korak obnavljanja rezidualnog bloka i korak generisanja rekonstruisanog bloka, sabiranjem predikitvnog bloka i rezidualnog bloka.

Raspoloživi prostorni i vremenski kandidati za spajanje se dobijaju iz susednih prediktivnih jedinica. Postupci dobijanja prostornih kandidata za spajanje i vremenskih kandidata za spajanje su isti kao i za prostorne kandidate za preskakanje i vremenske kandidate za preskakanje, respektivno.

Dalje, konstruiše se lista raspoloživih kandidata za spajanje. Raspoloživi prostorni kandidati za spajanje i raspoloživi vremenski kandidati za spajanje su uređeni po unapred definisanom rasporedu. Unapred definisani raspored je: prostorni levi kandidat za spajanje (kandidat A), prostorni gornji kandidat za spajanje (kandidat B), vremenski kandidat za spajanje, prostorni gornji-desni kandidat za spajanje (kandidat C) i prostorni donji-levi kandidat za spajanje (kandidat D), ili raspored: vremenski kandidat za spajanje, prostorni levi kandidat za spajanje (kandidat A), prostorni gornji kandidat za spajanje (kandidat B), prostorni gornjidesni kandidat za spajanje (kandidat C) i prostorni donji-levi kandidat za spajanje (kandidat D).

Kada jedan ili više kandidata za spajanje, A, B, C, D, nisu raspoloživi, dodaje se prostorni gornji-levi kandidat za spajanje (kandidat E). U tom slučaju, prostorni gornji-levi kandidat za spajanje (kandidat E) se dodaje na mesto neraspoloživog kandidata u listi kandidata za spajanje. To jest, raspoloživost svakog prostornog kandidata za spajanje se proverava prema redosledu prioriteta svakog prostornog kandidata za spajanje, i prostorni gornji-levi kandidat za spajanje (kandidat E) se dodaje na mesto neraspoloživog kandidata u listi kandidata za spajanje. Priorited se dodeljuje prema redosledu: A, B, C i D, ili A, D, B i C.

Takođe, unapred definisani raspored može da se promeni, ili jedan ili više kandidata za spajanje može da se isključi iz grupe kandidata za spajanje, u skladu sa prediktivnim modom prediktivne jedinice. Na primer, ukoliko je prediktivna jedinica 2NxN, prostorni donji-levi kandidat za spajanje (kandidat D) može da se isključi. Ukoliko je prediktivna jedinica Nx2N, redosled prostornog donjeg-levog kandidata za spajanje (kandidat D) i prostornog gornjegdesnog kandidata za spajanje (kandidat C) se zamenjuje, ili se prostorni gornji-desni kandidat za spajanje (kandidat C) isključuje, jer je korelacija između prostornog donjeg-levog kandidata za spajanje (kandidat D) i tekuće prediktivne jedinice veća od korelacije između prostornog gornjeg-desnog kandidata za spajanje (kandidat C) i tekuće prediktivne jedinice.

Dalje, dobijaju se vektor kretanja i indeks referentne slike. Kada postoji indeks spajanja u primljenoj prediktivnoj jedinici, vektor kretanja i indeks referentne slike kandidata za spajanje, naznačenog idenskom spajanja u listi kandaidata za spajanje, određuju se kao vektor kretanja i referentni indeks tekuće prediktivne jedinice.

Kada ne postoji indeks spajanja u primljenoj prediktivnoj jedinici, a postoji kandidat za spajanje, vektor kretanja i indeks referentne slike kandidata za spajanje se određuju kao vektor kretanja i referentni indeks tekuće prediktivne jedinice.

Kada ne postoji indeks spajanja u primljenoj prediktivnoj jedinici i ne postoji nijedan kandidat za spajanje, vektor kretanja i referentni indeks tekuće prediktivne jedinice se postavljaju na vrednost 0.

Kada je kandidat za spajanje indikator vremenskog kandidata za spajanje, vektor kretanja kandidata za spajanje se određuje kao vektor kretanja tekuće prediktivne jedinice. I 0 ili indeks referentne slike vremenskog kandidata za spajanje mogu da se odrede kao indeks referentne slike tekuće prediktivne jedinice.

Indeks spajanja može biti kodiran korišćenjem VLC tabele koja je određena brojem raspoloživih kandidata za spajanje. Ukoliko je indeks spajanja kodiran korišćenjem VLC tabele, određene brojem raspoloživih kandidata za spajanje, može da se ubaci korak prebrojavanja raspoloživih kandidata za spajanje i dekodiranja indeksa spajanja, korišćenjem VLC tabele koja odgovara broju raspoloživih kandidata.

Ukoliko su vektor kretanja i indeks referentne slike tekuće prediktivne jedinice dobijeni, prediktivni blok se generiše korišćenjem vektora kretanja u slici naznačenoj indeksom referentne slike.

Takođe, rezidualni blok se obnavlja u jedinici transformacijske jedinice. Rezidualni blok se obnavlja putem entropijskog dekodiranja, inverznog skeniranja, inverzne kvantizacije i inverzne transformacije. Postupak se obavlja pomoću jedinice 210 za entropijsko dekodiranje, jedinice 215 za inverzno skeniranje, jedinice 220 za inverznu kvantizaciju i jedinice 225 za inverznu transformaciju, uređaja za dekodiranje sa crteža 2.

Konačno, rekonstruisani blok se generiše korišćenjem prediktivnog bloka i rezidualnog bloka. Rekonstruisani blok može da se generiše u jedinici kodne jedinice. Prema tome, nakon

2

što su prediktivni blok i rezidualni blok generisani u kodnim jedinicama, respektivno, rekonstruisani blok može da se generiše korišćenjem prediktivnog bloka u jedinici kodne jedinice, a rezidualni blok u jedinici kodne jedinice.

Crtež 7 je dijagram toka koji ilustruje postupak generisanja rekonstruisanog bloka kodirane predikcije vektora kretanja prediktivne jedinice u skladu sa predmetnim pronalaskom. Kada je oznaka preskakanja u kodnoj jedinici jednaka 0, i oznaka spajanja u primljenoj prediktivnoj jedinici jednaka 0, primenjuje se ovaj postupak.

Prvo se indeks referentne slike i razlika vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice dobijaju iz sintakse prediktivne jedinice primljenog niza bitova, u koraku S130.

Ukoliko je tip odsečka B, proverava je informacija inter predikcije. Ukoliko informacija inter predikcije naznačava jednosmernu predikciju korišćenjem kombinovane liste referentne slike (Pred LC), referentna slika, između referentnih slika kombinovane liste (lista c) referentne slike, se bira korišćenjem indeksa referentne slike, i razlika vektora kretanja se obnavlja. Ukoliko informacija inter predikcije naznačava jednosmrnu predikciju korišćenjem liste 0 referentne slike, referentna slika se bira korišćenjem indeksa referentne slike sa liste 0 referetne slike, i razlika vektora kretanja se obnavlja. Ukoliko informacija inter predikcije naznačava dvosmernu predikciju, svaka referentna slika se bira korišćenjem indeksa referentne slike sa lista 0 i 1 referentne slike, i svaka razlika vektora kretanja, svake referentne slike, se obnavlja.

Dalje, prostorni kandidati vektora kretanja se dobijaju u koraku S320. Crtež 8 je konceptualni dijagram koji prikazuje pozicije prediktivnih jedinica, koje su susedi tekuće prediktivne jedinice i koriste se za generisanje kandidata vektora kretanja, u skladu sa predmetnim pronalaskom.

Levi prostorni kandidat vektora kretanja može biti jedna od levih prediktivnih jedinica (blokovi A i D) tekuće prediktivne jedinice. Gornji prostorni kadnidat vektora kretanja može biti jedna od gornjih prediktivih jedinice (blokovi B, C i E) tekuće prediktivne jedinice.

Procedura dobijanja levog prostornog kandidata vektora kretanja opisanja je u nastavku. Proverava se da li postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava prve uslove, preuzimanjem levih blokova tekuće prediktivne jedinice prema redosledu od bloka A do D, ili prema redosledu od bloka D do A. Prvi uslovi su: 1) da postoji prediktivna jedinica, 2) da je prediktivna jedinica inter prediktivna kodirana jedinica, 3) da prediktivna jedinica ima istu referentnu sliku kao i tekuća prediktivna jedinica, i 4) da prediktivna jedinica ima istu listu referentne slike kao i tekuća prediktivna jedinica. Ukoliko postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava prve uslove, levi prostorni kandidat vektora kretanja se određuje kao vektor kretanja prediktivne jedinice. Ukoloko ne postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava prve uslove, proverava se da li postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava druge uslove. Drugi uslovi su: 1) da postoji prediktivna jedinica, 2) da je prediktivna jedinica inter prediktivna jedinica, 3) da prediktivna jedinica ima istu referentnu sliku kao i tekuća prediktivna jedinica, i 4) da prediktivna jedinica ima različitu listu referentne slike od tekuće prediktivne jedinice. Ukoliko postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava druge uslove, levi prostorni kandidat vektora kretanja se određuje kao vektor kretanja prediktivne jedinice.

Ukoliko ne postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava druge uslove, proverava se da li postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava treće uslove. Treći uslovi su: 1) da postoji prediktivna jedinica, 2) da je prediktivna jedinica inter prediktivna jedinica, 3) da prediktivna jedinica ima istu listu referentne slike kao i tekuća prediktivna jedinica, i 4) da prediktivna jedinica ima različitu referentnu sliku od tekuće prediktivne jedinice. Ukoliko postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava treće uslove, levi prostorni kandidat vektora kretanja se određuje kao vektor kretanja prediktivne jedinice.

Ukoliko ne postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava treće uslove, proverava se da li postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava četvrte uslove. Četvrti uslovi su: 1) da postoji prediktivna jedinica, 2) da je prediktivna jedinica inter prediktivna jedinica, 3) da prediktivna jedinica ima različitu listu referentne slike od tekuće prediktivne jedinice, i 4) da prediktivna jedinica ima različitu referentnu sliku od tekuće prediktivne jedinice. Ukoliko postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava četvrte uslove, levi prostorni kandidat vektora kretanja se određuje kao vektor kretanja prediktivne jedinice.

Vektor kretanja prediktivne jedinice koja zadovoljava prve uslove ili druge uslove, koristi se kakav jeste. Međutim, vektor kretanja prediktivne jedinice koja zadovoljava treće ili četvrte uslove se skalira i koristi kao kandidat vektora kretanja.

Ukoliko ne postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava bilo koji od gore pomenutih uslova, levi prostorni kandidat vektora kretanja je određuje kao neraspoloživ.

Dalje, procedura za dobijanje gornjeg prostornog kandidata vektora kretanja je opisana u nastavku.

Proverava se da li postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava prve uslove, preuzimanjem gornjih blokova prema rasporedu blokova: B, C i E, ili prema rasporedu blokova: C, B i E. Ukoliko postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava prve uslove, gornji prostorni kandidat vektora kretanja se određuje kao vektor kretanja prediktivne jedinice.

Ukoliko ne postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava prve uslove, proverava se da li postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava druge uslove. Ukoliko postoji prediktivna

2

jedinica koja zadovoljava druge uslove, gornji prostorni kandidat vektora kretanja se određuje kao vektor kretanja prediktivne jedinice.

Ukoliko ne postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava druge uslove, proverava se da li postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava treće uslove. Ukoliko postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava treće uslove, gornji prostorni kandidat vektora kretanja se određuje kao vektor kretanja prediktivne jedinice.

Ukoliko ne postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava treće uslove, proverava se da li postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava četvrte uslove. Ukoliko postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava četvrte uslove, gornji prostorni kandidat vektora kretanja se određuje kao vektor kretanja prediktivne jedinice.

Vektor kretanja prediktivne jedinice koja zadovoljava prve uslove ili druge uslove, koristi se kao kandidat vektora kretanja takav kakav jeste. Međutim, vektor kretanja prediktivne jedinice koja zadovoljava treće ili četvrte uslove se skalira i koristi kao kandidat vektora kretanja.

Ukoliko ne postoji prediktivna jedinica koja zadovoljava bilo koji od gore pomenutih uslova, gornji prostorni kandidat vektora kretanja je određuje kao neraspoloživ.

Uslovi, od prvog do četvrtog, za određivanje levog prostornog kandidata vektora kretanja su isti kao i za određivanje gornjeg prostornog kandidata vektora kretanja.

Vremenski kandidat vektora kretanja se određuje u koraku S330. Prvo se određuje slika (slika vremenskog kadnidata za preskakanje) kojoj vremenski blok kandidat vektora kretanja pripada. Referentna slika sa indeksom 0 može se odrediti kao slika vremenskog kandidata vektora kretanja. Na primer, prva slika sa liste 0 referentne slike se određuje kao slika vremenskog kandidata vektora kretanja, kada je odsečak tipa P. Kada je odsečak tipa B, slika vremenskog kandidata vektora kretanja se određuje korišćenjem oznake odsečka zaglavlja, koja nakazuje listu kojoj pripada vremenski kandidat vektora kretanja. Na primer, ukoliko je vrednost oznake 1, slika vremenskog kandidata vektora kretanja se određuje sa liste 0, a ukoliko je vrednost oznake 0, slika vremenskog kandidata vektora kretanja se određuje sa liste 1. Alternativno, slika koja odgovara indeksu referentne slike tekuće prediktivne jedinice, dobijenog iz primljene prediktivne jedinice, određuje se kao slika vremenskog kandidata vektora kretanja.

Dalje, dobija se vremenski blok kandidat vektora kretanja u slici vremenskog kandidata vektora kretanja. Vremenski blok kandidat vektora kretanja je isti kao i vremenski blok kandidat za preskakanje. Ukoliko je dobijen vremenski blok kandidat vektora kretanja, vektor kretanja

2

vremenskog blok kandidata vektora kretanja se određuje kao vremenski kandidat vektora kretanja.

Dalje, kandidat vektora kretanja se konstruiše u koraku S340. Lista kandidata vektora kretanja se konstruiše korišćenjem raspoloživih prostornih i vremenskih kandidata vektora kretanja. Liksta kandidata vektora kretanja može da se konstruiše prena unapred definisanom rasporedu. Unapred definisani raspored je: levi prostorni kandidat vektora kretanja, gornji prostorni kandidat vektora kretanja i vremenski kandidat vektora kretanja, ili raspored: vremenski kandidat vektora kretanja, levi prostorni kandidat vektora kretanja i gornji prostorni kandidat vektora kretanja.

Unapred definisani raspored može da se promeni u skladu sa modom predikcije prediktivne jedinice, ili jedan ili više kandidata vektora kretanja može da se isključi iz gripe kandidata vektora kretanja. Na primer, ukoliko je tekuća prediktivna jedinica podeljana na dve 2NxN prediktivne jedinice, gornji prostorni kandidat vektora kretanja može da se isključi za donju 2NxN prediktivnu jedinicu. Ukoliko je tekuća prediktivna jedinica podeljena na dve Nx2N prediktivne jedinice, redosled gornjeg prostornog kandidata vektora kretanja i levog prostornog kandaidata vektora kretanja se zamenjuje, ili levi prostorni kandidat vektora kretanja može da se isključi za denu Nx2N prediktivnu jedinicu.

Alternativno, kada je kodna jedinica podeljena na dve 2NxN prediktivne jedinice, gornji 2NxN prediktivni blok može da se spoji. Ukoliko gornji 2NxN prediktivni blok ne može da se spoji, blok D može da se obriše ili se blokovi A i D skeniraju, u tom redosledu, kada se određuje levi prostorni kadnidat vektora kretanja. Kda je kodna jedinica podeljana na dve Nx2N prediktivne jedinice, lev Nx2N prediktivna jedinica može da se spoji. Ukoliko levi Nx2N prediktivni blok ne može da se sproji, blok C može da se obriše, ili se blokovi B, C i E skeniraju, u tom redosledu, kada se određuje gornji prostorni kadnidat vektora kretanja.

Dalje, kada se konstruiše lista kandidata vektora kretanja, a veći broj kandidata ima isti vektor kretanja, kandidat sa najmanjim prioritetom se briše sa liste kandaidata vektora kretanja.

Dalje, prediktor vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice se dobija u koraku S350. Kada postoji indeks vektora kretanja u tekućoj prediktivnoj jednici, kandidat vektora kretanja sa odgovarajućim indeksom, sa liste kandidata vektora kretanja, određuje se kao prediktor vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice. Kada ne postoji indeks vektora kretanja u tekućoj prediktivnoj jedinici, a postoji kandidat vektora kretanja, kandidat vektora kretanja se određuje kao prediktor vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice. Kada nijedan od kandidata vektora kretanja nije raspoloživ, prediktor vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice se postavlja na vrednost 0.

2

Međutim, pre konstruisanja liste kandidata vektora kretanja, indeks vektora kretanja može da se očita. U tom slučaju, nakon dobijanja raspoloživih kandidata vektora kretanja prema broju naznačenom indeksom vektora kretanja, u unapred definisanom redosedu, kandidat vektora kretanja koji odgovara indeksu vektora kretanja može da se odredi kao vektor kretanja tekuće prediktivne jedinice. Index vektora kretanja može da se kodira u fiksnoj ili varijabilnoj dužini.

Ukoliko je dobijen prediktor vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice, vektor kretanja tekuće prediktivne jedinice se rekonstruiše sabiranjem razlike vektora kretanja i prediktora vekrota kretanja, u koraku S360.

Dalje, prediktivni blok se generiše korišćenjem primljenog indeksa referentne slike tekuće prediktivne jedinice i obnovljenog vektora kretanja tekuće prediktivne jedinice, u koraku S370.

Takođe, rezidualni blok se obravlja u jedinici jedinice za transformaciju, u koraku S360. Rezidualni blok se obnavalja putem entropijskog dekodiranja, inverznog skeniranja, inverzne kvantizacije i inverzne transformacije. Postupak se obavlja u jedinici 210 za entripijsko kodiranje, jedinici 215 za inverzno skeniranje, jedinici 220 za inverznu kvantizaciju i jedinici 225 za inverznu transformaciju uređaja za dekodiranje, sa slike 2.

Konačno, rekonstruisani blok se generiše korišćenjem prediktivnog bloka i rezidualnog bloka, u koraku S390. Rekonstruisani blok može da se generiše u jedinici kodne jedinice. Prema tome, nakon što su prediktivni blok i rezidualni blok generisani u jedinici kodne jedinice, i rekonstruisani blok je generisan korišćenjem prediktivnog bloka u jedinici kodne jedinice i rezidualnog bloka u jedinici kodne jedinice.

Iako je pronalazak prikazan i opisan uz referisanje na određena ilustrativna rešenja, stručne osobe će razumeti da se mogu napraviti različite izmene u formi i detaljima bez odstupanja od oblasti pronalaska, definisanog u pratečim zahtevima.

2

Claims

PATENTNI ZAHTEVI

1. Uređaj za kodiranje pokretne slike, koji sadrži:

jedinicu za podelu slike (110), konfigurisanu da odredi veličinu i mod predikcije svakog bloka za kodiranje;

inter prediktivnu jedinicu (160), konfigurisanu da odredi referentnu sliku i vektor kretanja tekućeg bloka, vršeći procenu kretanja, i da izvuče prediktivni blok koji odgovara tekućem bloku referentne slike, kada se tekući blok kodira korišćenjem inter predikcije;

intra prediktivnu jedinicu (150), konfigurisanu da odredi mod intra predikcije tekućeg bloka i generiše prediktivni blok koji odgovara tekućem bloku, u skladu sa modom intra predikcije, kada se tekući blok kodira korišćenjem intra predikcije;

jedinicu (120) za transformaciju, konfigurisanu da transformiše rezidualni blok, dobijen izračunavanjem razlike između tekućeg bloka i prediktivnog bloka, da bi se generisao transformacijski blok;

jedinicu (130) za kvantizaciju, konfigurisanu da odredi veličinu koraka kvantizacije tekućeg bloka koji se kodira, i kvantizira i transformiše blok, korišćenjem veličine koraka kvantizacije da bi se generisao kvantizirani transformacijski blok;

jedinicu (131) za skeniranje, konfigurisanu da skenira kvantizirane koeficijente transformacije kvantiziranog transformacijskog bloka, da bi se generisali jednodimenzionalni (1D) kvantizirani koeficijenti transformacije; i

jedinicu (140) za entropijsko kodiranje, konfigurisanu da entropijski kodira 1D kvantizirane koeficijente transformacije,

naznačen time što se veličina koraka kvantizacije kodira korišćenjem prediktora veličine koraka kvantizacije, a prediktor veličine koraka kvantizacije se generiše korišćenjem veličine koraka kvantizacije levog bloka kodiranja u odnosu na tekući blok koji se kodira i veličine koraka kvantizacije gornjeg bloka kodiranja u odnosu na tekući blok koji se kodira,

pri čemu, kada veličina koraka kvantizacije levog bloka kodiranja, u odnosu na tekući blok koji se kodira, i veličina koraka kvantizacije gornjeg bloka kodiranja, u odnosu na tekući blok koji se kodira, nije raspoloživa, veličina koraka kvantizacije prethodnog bloka kodiranja, prema redosledu skeniranja, uzima se kao prediktor veličine koraka kvantizacije tekućeg bloka koji se kodira,

2

pri čemu, kada je veličina transformacijskog bloka veća od 4x4, kvantizirani koeficijenti transformacije kvantiziranog transformacijskog bloka se dele na veći broj podsetova, pri čemu, kada se tekući blok kodira korišćenjem intra predikcije, veći broj podsetova se skenira u skladu sa šemom skeniranja, određenom intra prediktivnim modom tekućeg bloka, a kvantizirani koeficijenti transformacije svakog podseta se skeniraju u skladu sa šemom skeniranja određenom intra prediktivnim modom tekućeg bloka,

pri čemu, kada se tekući blok kodira korišćenjem inter predikcije, veći broj podsetova i kvantizirani koeficijenti transformacije svakog podseta se skeniraju u skladu sa unapred određenom šemom skeniranja,

pri čemu je šema skeniranja, za skeniranje većeg broj podsetova, ista kao i šema skeniranja za skeniranje kvantiziranih koeficijenata transformacije svakog podseta.

2. Uređaj prema zahtevu 1, naznačen time što se kvantizirani koeficijenti transformacije svakog podseta i veći broj podsetova skenira u obrnutom redosledu.